EmoTurkey, Emo Turkey, Emo Resimleri, Turkemo, Emo Nickler, Emo nick

Etiketler : , emo, Glasseater, Medicine, punk, rock

PuNk Rock Nedir

Punklar içinde bulunduklan durumu protesto etmek için ellerindeki her malzeme ile bedenleri de dahil, kendilerini ironik bir biçimde “toplumsal atık” olarak sundular: Köle kıyafetleri, zincirler, deriler, dayatılan cinsiyetçi modaya karşı androjenlik, parçalanmış giysiler, rengarenk ve dikleştirilmiş rahatsız edici saç biçimleri ve punk sembollerinden bedene iliştirilmiş çengelli iğne… Punk antimodadır. Amacı geleneksel kalıplar içinde yaşayan topluma karşı algıyı bozmaya yönelik açık bir saldındır.

Etiketler : ?, Nedir, punk

D.I.Y. : Açılımı; “Do It Yourself”, yani bir nevi “Kendin Pişir Herkes Sebeplensin”…. D.I.Y. mantalitesine sahip gruplar, fanzinler ve diğer aktivite sahipleri; ürünlerini hiçbir şekilde plak firmaları, dağıtıcı firmalar ya da büyük ve ticari mailorderlar olmaksızın kendi olanaklarıyla çoğaltan ve dinleyicilere ürünü konserlerde elden vererek, distrolar aracılığıyla ya da mektup, fanzinler, mail ve flyerlar yoluyla ulaştırarak kendi dağıtım ağlarını kuran insanlardır. Müzikal DIY ürünlar genellikle plak ya da kaset formatında olur fakat son 4-5 yılda CD’lerin de kopyalanabilmesi artık normal bir iş haline geldiği için CD formatındaki ürünler de oldukça yaygın. DIY kelimesini yanlış kullananlar için bir anektod; yayınladığınız ürünün üstüne herhangi bir kuruluşa veya kişiye yardım amacı dışında “kar” koydunuz zaman o artık “DIY” bir aktivite olmaktan çıkmış olmaktadır, haberiniz ola [IMG]http://www.*********.com/images/smilies/smile.gif[/IMG]

Etiketler : punk, Sözlüğü, Terimleri

SkatePunk : Bazı Sporların Adrenalininin Tadını Müzikle Veren Azgın Bir Müzik Türü ….

Iskra bu türün en önemli temsilcilerindendir , severek dinliyorum … tüm şarkılarını indirmeye açmalarıda bu işi para için yapmadıklarını gösteriyor

Etiketler : 1SkatePunk - BlackPunk

PUNK TARİHİ
Eli kolu bağlı oturmak ve şikayet etmek yerine “kendin yap” sloganıyla kapitalist sistemin yüzüne tüküren Punk`ların müziklerini dinledin, simdi de okuyabilirsin… Yirmi yılını dolduran “Punk”, ne kadar mezara yollanmaya çalışılsa da, felsefesinin ilkelerini geliştirerek büyümüş, pek çok yeni akımın doğmasına neden olmuştur. Yirmi yıllık Punk tarihini değerlendirdiği Punk Felsefesi kitabında Craig O`Hara, hareketin içinden biri olarak bize, bu süreç boyunca ortaya çıkan Punk`ın bugünkü halini anlatıyor. Ana akım medyanın Punk`ı nasıl yalan yanlış yansıtarak hareketi yok etmeye çalıştığını, dazlaklarla Punk`ların birbirlerine koşut gelişimlerini ve ayrılıklarını, Punk`a özgü bir iletişim ağı oluşturan fanzinleri, hareketin siyasi duruşunu belirleyen anarşizmi, Punk`ın cinsellik ve toplumsal cinsiyet meselelerine karşı tavrını, çevre sorunlarına yaklaşımlarını ve “kendin yap” etiğini ele alan bu kitap, gürültünün ötesinde neler olup bittiğini öğrenmek isteyenlere önerilir. VAR OLAN SİSTEMLERE BİR ALTERNATİF. NEDİR VE NEDEN DÜNYANIN HER YERİNDEKİ PUNK’LAR TARAFINDAN BENİMSENİYOR. “SATIN ALINMIŞ” POLİTİKACILARIN BAŞARISIZLIĞI, BU VAMPİRLER OLMAZSA HEPİMİZ DAHA İYİ DURUMDA OLACAĞIZ FİKRİNE AÇIK OLAN BİR KARŞIT KÜLTÜRÜN OLUŞMASINI SAĞLAMIŞTIR. “Her tür devlet gereksizdir ve istenilmez. Devlet, topluluğun kendi kendine sağlayamayacağı herhangi bir hizmet sağlamaz. Kimsenin bize neler yapacağımızı söylemesine, hayatımızı nasıl idare edeceğimizi emretmesine ihtiyacımız yok; kimsenin vergiler, kurallar ve kanunlarla bizi taciz etmesine ve emeğimizi sömürerek şatafatlı yaşamlarını sürdürmesine ihtiyacımız yok” (Anarşist Gençler Federasyonu - Anarchist Youth Federation [AYF], Profane Existence, Sayı: 5, Ağustos, 1990, s. 38). İş siyasi ideolojiyi seçmeye gelince, Punk’ların büyük çoğunluğu anarşizmi tercih ediyorlar. Kapitalizm veya komünizmin herhangi bir türünün devam etmesini destekleyen neredeyse hiç yok. Bu, bütün Punk’ların, Anarşizm’in tarihi ve kuramı hakkında çok okudukları anlamına gelmez, fakat çoğu, Anarşizm’in resmi devletin veya hükümdarların olmaması, bireysel özgürlük ve sorumluluğa değer verilmesi ilkeleri çerçevesinde oluşturulan bir inancı paylaşıyorlardır (kim paylaşmaz ki). Minneapolis’den çıkan fanzin Profane Existence, Kuzey Amerika’daki en büyük anarşist fanzindir ve içerdiği müzik ve politik bilgiler, anarşist bakış açısından aktarılmaktadır. Daha entelektüel/aktivist eğilimli okurlara hitap eden ve Punk hareketinin müzik tarafını safdışı bırakarak salt politik formatı benimseyen başka değerli birçok fanzin de vardır. Avrupa camiasının, Kuzey Amerika’daki akranlarından daha fazla anarşist fanzin ve müzik üretmesinin sonucu olarak, Avrupalı Punk’lar tarihsel olarak daha politik olmuşlardır. Bu fanzinlerin yaratıcıları ve editörleri, görünür bir biçimde politik eğilimi olan ikinci dalga Avrupa Punk’ından (1980-1984) etkilendiler. Örneğin Birleşik Krallık’taki Crass, Conflict ve Discharge; Hollanda’daki The Ex ve BGK ile ABD’deki MDC ve Dead Kennedys müzik grupları, birçok Punk’ı sırf Rock’N’Roll’cu olmaktan çıkararak, asi düşünürlere dönüştürdüler. Bu müzik gruplarının ideolojileri, Punk müziğinin yelpazesinin her yerinde, her tür müzik çalan birçok grup tarafından sürdürülüyor. Şikago’daki Los Crudos’un hararetli politik thrash müziği nasıl zulmün yüzüne haykırıyorsa, Propaghandi’nin açıkça sınıf bilinci taşıyan şarkıları, kulağa hoş gelen ve akılda kalan pop Punk tarzına mükemmelce oturuyor. Bu müzik gruplarının bir sonucu olarak, binlerce genç insan kendini “anarşist” olarak nitelendiriyor ve mevcut devlet rejimlerine karşı kin besliyor. “Uygarlık dediğimiz şeyin ilk aşamalarında birkaç insan, kendileri adına başka insanları çalıştırarak rahat bir yaşam sürdürebileceklerinin ve onların sırtından zengin olabileceklerinin farkına varmış. Bu insanlar, kendilerini kabile reisi, şaman, kral veya rahip olarak atamak için kurnazlık veya fiziki kuvvet kullanmışlar. Tehdit ve batıl inançlar kullanarak insanları hizaya getirmişler. Ara sıra tebaaları başkaldırırdı ve onlar, ya tebaalarının yatışmalarını sağlayabilecek kadar reform bahşederdi ya da yerlerini yeni hükümdarlara devrederlerdi. İşte devletin doğası böyledir” (Felix, “Professor Felix’s Very Short History of Anarchism”, Profane Existence, Sayı: 1, Aralık, 1989, s. 13). Punk’lar, dünyanın mevcut sistemlerine, kısırdöngü haline gelmiş devrimlerle sonrasında yaşanan baskı ortamlarına karşı bir alternatif olan anarşizme yöneliyor. Devletlerin (veya genel olarak hiyerarşilerin) doğası gereği, onların altında yaşayan (veya onlar tarafından etkilenen) insanlar baskı altında tutulur ve sömürülür. Gençlik veya burjuva karşıt-kültürlerden farklı olarak Punk’lar, komünizmi ve geleneksel demokratik devletlerin sol kanatlarının yanı sıra kapitalizmi de reddederler. İktidarda olan partilerin uyguladığı reformlar çoğu zaman devletçi (yani resmi devletin sürdürülmesinden yana olan) veya yüzeysel bulunarak kınanır. Reformlar, insanları özgürleştirmek için değil, onları teskin etmek için yapılır. Komünizme gelince, birçok Punk, komünist hareketin en azından sözde geçerli olan kadın hakları ve işçi sınıfı desteği konusunda anlaşmaktadır ve kapitalist toplumdan aynı derecede hazzetmemektedirler. Punk topluluğunun birçok üyesi, belli başlı konularla ilgili, görünüşe göre benzer amaçları olduğu için Spartacist League, Devrimci Komünist Parti (Revolutionary Communist Party - RCP) ve başka Marksist/Leninist/Troçkist grupların düzenlediği eylemlere katılmışlardır. Anarşistler ve tarih hakkında okuyan herhangi bir kimse, komünizmin gerçeklerinin ideal anarşist devletin amaçlarından uzak olduğunun farkına varır. “Komünist grupların muhalefet yaparken söyledikleri, iktidardayken dile getirdiklerinden tamamen farklıdır. Onlar komünizmi, kapitalistlerin baskılarına ve zulmüne karşı eşitlik ve adalet adına mücadele eden asil bir hareket olarak gösterirler. Ama gerçek olan, sol partilerin doğası gereği otoriter olduklarıdır. Felsefesinin bir parçası olarak bir insanın diğerine hükmetmesini savunan her sistem zulüm olasılığını barındırır. Komünist gruplar halk kitlelerinin özgürleşmesi için değil, kendilerinin iktidara gelmesi için mücadele eder. İktidara gelince de, iktidarlarını sürdürebilmek için bütün hükümetlerin uyguladığı baskıları onlar da uyguluyor” (Felix ve Rat, “Revolt Against Communism” [Komünizme Karşı Başkaldırma], PE, Sayı: 2, Şubat, 1990, s. 22). Komünizmin zulmünü gösteren kanıtlar, sadece mevcut baskıcı rejimlerden değil, anarşistlerin, totaliter komünist kuvvetlerin ihanetine uğradıkları ve onlar tarafından ezildikleri 1921 yılında yaşanan Kronstadt Ayaklanması, 1918-1921 yılları arasında yaşanan Ukranya Anarşizm Hareketi ve 1936-1939 yıllarının İspanyol İç Savaşı’nda da bulunabilir. Komünist rejimler, sonuçları itibariyle tahttan indirilen rejimlerden illa ki farklı olmuyor, en azından hükmedilen tebaalarına göre pek bir şey değişmiyor. Devrimlerin amacı, basit bir hükümdar değiş tokuşu anlamına gelmemeli. “Bu yüzyılda devrim, sadece kapitalist sistemleri devredip yerine eşit derecede ya da daha baskıcı olan kendi sistemlerini devreye sokan komünist örgütlerin profesyonel sınıfı tarafından idare edilen devrim anlamına gelmiştir” (Minnesota müzik grubu Destroy, PE, Sayı: 1, s. 29). Bu anlamda devrimler kısırdöngü haline gelmiştir; hoşnutsuz olanların başkaldırmaları ancak başka bir hoşnutsuz sınıfı yaratmaya yarıyor. Komünizm, anarşizmin sağladığı özgürlük derecesini sağlamıyor; dolayısıyla güya düşmanı olan kapitalizmden daha çok tercih edilen bir sistem olmamalıdır. Punk hareketi başta, sahte demokratik politikaları benimseyen kapitalist ülkelerde oluştu. Bu nedenle kapitalizm ve onun neden olduğu sorunlar politik Punk’ların ilk hedefi olmuştur. Evsizlik, sınıfçılık ve işyerinde yaşanan sömürü, açgözlülük üzerine kurulan bir sistemin bazı sonuçları olarak görülmektedir. Kapitalist sistem, toplumun bazı üyelerinin bolluk içinde yaşamalarını sağlarken, bu durum o bolluktan mahrum bırakılan insanların sömürülmesiyle doğrudan ilişkilidir. Bir insanın dürüstçe çalışarak zengin olabilme inancı, tekrar tekrar aksi kanıtlarla yıkılmıştır. Eğer bu gerçek olsaydı, ben ve ailem dahil olmak üzere alt sınıfın şu anki birçok mensubunun keyifleri tıkırında olurdu. Kapitalist toplumda başarı, insanın sahip olduğu para ve mal ölçüsüyle tanımlanır. Bu tanımı kullanarak, kendi konumlarından tatmin olan ve fakir duruma düşmekten korkan orta sınıfın “hali vakti”nin herhangi bir radikal değişime direnebilecek kadar “yerinde” olduğunu söleyebiliriz. Gerçek durumunun farkında olması gereken (ki birçoğu bunun farkındadır) gelir düzeyi düşük olanlar bile orta sınıf bolluğundan bir parça koparabilme olasılığı için çalışırlar. İnsanların yiyecek yerine müzik setleri ve televizyonları yağmalamaları, daha iyi bir yaşamın daha çok para ve daha çok mal anlamına geldiği konusunda ikna olduklarının bir göstergesidir. Paranın ve belli lükslerin, hayatı kolaylaştırdığı şüphesiz doğrudur, fakat başarı ve başarısızlığı bu ölçülere tabi tutmak tehlikeli imalar barındırır. “Kapitalizm, herkesin kendi kârını azamiye çıkarmaya çalıştığının farz edildiği kuramsal bir modele dayanır. Üstelik, insanlar çoğunlukla, etraflarındaki her şeyi metaya dönüştürerek bu modele uymuştur” (“New World Order,” MRR,

Sayı: 98, Temmuz, 1991). Çevrenin şu an karşı karşıya kaldığı tehlike ve felaketler bunu aşikâr bir biçimde kanıtlıyor. İktisatçılar, yaşanacak kayıpları hesaba katmadan çevresel ürünlerin değerini hesapladıkları zaman, gelecek insan kuşakları ve şimdiki bitki ve hayvan türleri için kesin bir felakete yol açmış oluyorlar. Daha uç vakalarda, “bu düşünce biçimi, insanlar ve insanlar arasındaki çatışmanın bir bütün olarak mal haline geldiği savaş zamanlarında en kritik noktasına ulaşır; öldürmek anlamını yitirir” (a.g.e.). Bu çok önemli bir nokta ve bunu vurgulamak için Orta Doğu’da yaşanan Körfez Savaşı’nı örnek verebiliriz. Kapitalizmin yamyamlık olduğu tekrar tekrar söylenmiştir. Bu ifade genellikle büyük şirket sahipleri veya yöneticilerinin, kâr sağlamak isteğiyle nasıl diğer insanları sömürdüğüne işaret ederken kullanılır. Kapitalizm çoğu zaman sanki belli bir grup insanın ıstırabından kuvvet bularak büyüyor gibi görünüyor. Körfez Savaşı sırasında her iki tarafın askerleri, kâr kaybını önlemenin yanı sıra işleri çoğaltmak için araç olarak kullanılmışlardır. “Bu savaşla ilgili bazı gerçeklerin doğruluğu tartışılmaz: Yüz binlerce masum insan hayatını kaybetmiş; bir uygarlık yok edilmiştir. Kapitalist Amerika’da ise savaşın ima ettikleri oldukça farklıydı: Bundan kazanılacak çok para vardı” (a.g.e.). Bu savaşın neden yanlış olduğu ve neden meşru olmadığının (sanki herhangi bir savaş meşru olabilirmiş gibi) açıkça ortada olan nedenlerine girmeden önce savaşın bazı ekonomik sonuçlarına bakalım. Birileri, Çöl Fırtınası tişörtleri, videoları, televizyon programları ve tampon çıkartmaları gibisinden ürünlerini satabilmek için ırkçı sloganları ve birçok insanın ölümünü kendi çıkarına kullandı. Kâr kategorisinde en çok “kazananlar” büyük olasılıkla petrol şirketleriydi ve popüler savaş karşıtı slogan “petrol için kan dökülmesin”in yerine “kâr için kan dökülmesin” daha doğru olurdu. ABD için savaşın toplam maliyeti yaklaşık altmış milyar dolar olarak hesaplanmıştır. (Bu rakNe Oldu Ne Oldu Ne Oldu sayılarını tam bilemediğimiz yaşamlarını yitiren müttefik askerlerini içermediği gibi, Irak’ın kayıplarını hiçbir şekilde hesaba katmıyor). Eğer bu rakamın doğru olduğunu kabul edersek -ki bu ahlaki bir suç sayılır aslında- Amerika’nın bu savaştan elde ettiği kâra dair daha fazla bilgiye ulaşırız. “Müttefiklerin şimdiye kadar 57 milyar dolarlık katkısı olmuştur savaşa; buna Suudi Arabistan’la Kuveyt’in yeni silah satışları için yaptıkları 18 milyar dolarlık peşin ödeme eklenince, ABD hükümeti için bu savaşın sonuçta gayet kârlı bir girişim olduğu ortaya çıkıyor” (a.g.e.). Sadece hükümet değil, Irak’ı yeniden yapılandıracak büyük inşaat şirketleri de iyi mangır biriktirecekti. Ne kadar çok hasar varsa, o kadar yeniden yapılandırma vardır, dolayısıyla o kadar da kâr var demektir. Savaştan kâr sağlamak sapıkça bir şey gibi gelebilir insana, ama gerçekleşen aynen budur. Birilerinin, ekonomiyi ve kişisel kârları iyileştirmek, işsizlik oranını düşürmek ve vatanseverlik hararetini artırmak için beyan edilen bir askeri hedefin aldatıcı görünüşünün arkasında gizlenerek bir savaş çıkarmayı arzulayacağına inanmak çok mu gerçek dışı? “Böylesi fenomenleri açıklamak için bazıları ayrıntılarla bezenmiş komplo teorileri türetirlerdi, fakat bize göre bu tür teorilere ihtiyaç yoktur. Gerçek ise hilekâr düzenin esas yüzünü ortaya koyuyor: Savaştan kâr elde etmek, her şeyi, sahip olduğu tek değeri olan ‘serbest piyasa’ tarafından belirlenen bir mala dönüştüren kapitalist sistemde rasyonel bir eylemdir” (a.g.e.). Dolayısıyla kapitalizm, sermaye elde etmek için insanları insanlıktan çıkarmak ve onları (ve belki de hayvanları/doğal çevreyi) sömürmekle temellendirildiği sürece anarşistler tarafından kabul edilemez. Anarşistlerin, kapitalizmi ve sahte demokratik devleti reddetmeleri için daha çok neden var. Bunların bazılarına daha sonra değineceğiz. Anarşist Punk’lar, demokrasinin radikal, liberal veya aşırı solcu olarak tanımlanan kesimleriyle örtüşen birçok inanca sahip görünüyorlar. Kadın ve eşcinsel haklarının ve ırklar arası eşitliğin savunulması hem liberallerin hem de anarşistlerin bir şekilde resmen kabul ettiği ilkelerdir. Ancak bu benzerlikler, anarşistlerin Sol’u, Sağ’ı kınadıkları kadar (bazen de daha fazla) kınamalarına engel olmuyor. “Anarşistlerin, solcu gruplarla koalisyon oluşturabilmeleri ve onlarla birlikte çalışabilmeleri biraz tuhaf görünüyor. Gerçekte anarşizm, sağcı gruplara karşı olduğu kadar sol politikalarına da muhafet ediyor”

(Felix ve Rat, PE, Sayı: 2). Yine Körfez Savaşı, Sol ile anarşistlerin arasındaki farklıkları örnekliyor. Sol’un protesto gösterileri ve direnme çabaları, aslında “radikal eşitçiliği destekleyen ilkesel bir tutumu benimsemeye” gönülsüz olduklarını gösterdi (“New World Order”, MRR, Sayı: 99, Ağustos, 1991). Genel olarak anarşistlerin Sol’a dair görüşü, Sol’un “Devlet’e doğrudan karşı durmasını gerektirecek” herhangi bir şeyden uzak durduğudur (a.g.e.). Ben şahsen Washington D.C.’deki en büyük protestoya katıldım ve bu deneyimden yola çıkarak anarşistlerin bu iddiasını doğrulayabilirim. Protesto gösterisi, kendilerini pazarlamak için ellerinden geleni yapan ve mallarını satmaya çalışan birkaç liberal grup tarafından düzenlendi. “Hareketin liderleri göstericileri, slogancılara uymaya ve zincirleri kırma riskine girmektense ‘medeni insanlar gibi’ onları şakırdatmaya çağırdılar. Yürüyüşçülere, kaldırımda yürümeleri ve medya için görgü kurallarına göre davranmaları emredildi; kendiliğinden gelişen, yaratıcı muhalif hareketlerde bulunmalarından vazgeçirilmeye çalışıldı. Farklı görüşleri savunanlar için de, herkese haddini bildiren ‘barış gözlemcileri’ görev başındaydı”

Etiketler : punk, Tarihi

Etiketler : punk, şaç, stilleri

Etiketler : punkerlar, süfer, süfer punkerlar

Sex Pistols, İngiliz punk rock türünde simgeleşmiş ve pek çok gruba ilham kaynağı olmuş bir punk grubudur. BBC tarafından “tam anlamıyla bir İngiliz punk grubu” şeklinde tasvir edilmiştir. Grup yalnızca üç sene boyunca (1975-1978) aktif kalmış ve dağılmıştır. Bu süre içerisinde yalnızca bir stüdyo albümü kaydetmiş (1977′de Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols) ve dört adet single yayınlamışlardır.

Gördüğünüz Görebileceğiniz En Iyi Punk Grup’larından Biridir.

Etiketler : Pistols, punkcular, Sex

Beşinci sınıftayken tanışan ve birbirini her anlamda tamamlayan Kaliforniyalı iki genç; Billie Joe ve Mike yanlarına Al Sobrante’yi de alıp Sweet Children ismini verdikleri grubu kurarak müzik hayatına atıldılar ve yerel barlarda çalmaya başladılar.1989 yılına gelindiğinde Sweet Children yerine Green Day’e bıraktı ve ilk EP 1,000 Hours yayınlandı.EP yayınlandıktan kısa zaman sonra Al öğrenimine devam etmek için gruptan ayrıldı ve Frank Edwin Wright III ya da bildiğimiz adıyla Tré Cool gruba dahil oldu.
1,000 Hours’un yayınlandıktan kısa süre sonra 1990 yılında ilk albümleri 1039/Smoothed Out Slappy Hours yayınlandı. Albüm çok beğenilmesine rağmen asıl ses getiren albümleri 1992 yılında yayınladıkları Keplunk! oldu.
1994 yılında grubun kaderi tamamen değişti. Yayınladıkları üçüncü albüm Dookie ülke çapında çok büyük bir yankı uyandırdı.Albümün singleları Longview,Basketcase ve When I Come Around listelerde büyük başarı elde etti ve videoları MTV’nin en gözde videolarına dönüştü. When I Come Around’un en iyi alternatif performans dalında aldığı Grammy aldı ancak bu Dookie için daha başlangıçtı. Basketcase ‘95 MTV Video Müzik ödüllerine dokuz dalda aday oldu ve hepsini kazandı.Dookie çok az albümün alabildiği “platin albüm sertifikası”nı aldı.
1995 yılında Insomniac albümü piyasa çıktı. Dookie kadar ilgi görmese de iki milyonu aşkın sattı. Brain Stew ve Geek Stink Breath single beğeni kazandı. Çok uzun süren turne grubu fazlasıyla yordu ve bu nedenle Avrupa turnesini iptal edip kendilerine ve ailelerine zaman ayırmaya karar verdiler. Üç dalda Amerika Müzik ödüllerine ve Walking Contradiction videosuyla en iyi video dalında Grammy’ye aday gösterildiler ancak kazanamadılar.
İki yıllık dinlenme sürecinin ardından 14 Ekim 1997 tarihinde Green Day Nimrod ile geri döndü.Nimrod ilk haftada 80,000 sattı ve Redundant, Hitchin’ A Ride ve Time of Your Life (Good Riddance) singleları fazlasıyla sevildi.Time of Your Life en iyi alternatif video dalında MTV’den ödül aldı.
2000 yılının sonlarına gelindiğinde Green Day Warning ile karşımızdaydı.Warning diğer albümlerden farklı, daha orijinaldi,grubun artık olgunlaştığını gösteriyordu. Her ne kadar hayranlar eski Green Day’e alışmış olsa da bu farklı Green Day de onların hoşuna gitti. Minority ve Warning singleları listelerde bir numara oldu. Warning aldığı ödüllerle de kendini kanıtladı; Kaliforniya Müzik Ödüllerinden en iyi albüm, en iyi punk rock/ska albümü, en iyi grup, en iyi.erkek vokalist, en iyi basçı, en iyi baterist, en iyi şarkı sözü yazarı, en iyi grup olmak üzere sekiz ödülle döndü.
Dört başarılı albümün ardından 2001 yılında International Superhits adlı 17 hit şarkı ve 2 yeni şarkıdan oluşan bir albüm yayınladılar. Albüm 1,2 milyon sattı ve platin albüm sertifikası aldı. Bu albümden bir yıl sonra singleda olan ama albümlerde bulunmayan şarkılardan oluşan Shenanigans isimli bir albüm daha yayınladılar ancak bu albümden video yayınlanmadı.
Shenanigans’dan sonra uzun bir sessizliğe bürünen grup işleri yavaştan alıp 2004 yılında American Idiot ile döndüler. America Idiot bir punk rock operaydı aynı zamanda politik idi. 11 Eylül saldırıları grubu etkilemiş ve politik şarkılar yazmalarına neden olmuştu. İlk olarak American Idiot single albüm çıkmadan bir ay önce yayınlandı ve büyük bir etki yarattı. Albüm çıkıtığı hafta binlerce sattı. Boulevard of Broken Dreams single ise Green Day’in Time of Your Life’dan sonra en büyük hiti oldu. Albüm çıkalı iki ay olmadan ödüller almaya başladı. Albüm iki Grammy dahil yaklaşık yirmi beş tane ödül aldı. Bu albümle birlikte üçünce kez dünya çapında turneye çıkan grup çok büyük kitlelere ulaştı. American Idiot Green Day için dönüm noktası oldu.
American Idiot turnesinin Londra ayağında verdikleri The Milton Keynes Bowl konserinde 65,000 kişiye şarkılarını söylediler. Bu konser kaydedildi ve American Idiot videolarının yönetmeni Sam Bayer tarafından DVD olarak hazırlandı. Bullet In A Bible adını verdikleri DVD’de sahne arkası görüntüler ve her şarkıyla ilgili grup üyelerinin görüşlerini anlattığı röportajlar da yer alıyor.
Green Day şuan 2008 yılında çıkması muhtemel yeni albümü üzerinde çalışıyor. Albüm için otuzdan fazla parçaları olduğunu ve yine çarpıcı bir albümle geri döneceklerini söylüyorlar. Bu dönem içinde hayır işlerine de katılmayı ihmal etmeyen grup Katrina Kasırgası kurbanları için U2 ile birlikte hazırladıkları Skids coverı The Saint are Coming single’ı 2006 sonbaharında çıkardı ve tüm gelirini kasırga kurbalarını için kurulan vakfa bağışladı. Darfur’daki soykırama dikkat çekme ve yardım için Uluslararası Af Örgütünün önderliğinde hazırlanan ve John Lennon coverlarından oluşan Instant Karma adlı albümde yer aldılar. Bir çok önemli isimin bulunduğu albümde Green Day Lennon’ın Working Class Hero şarkısıyla yer aldı.

Etiketler : GReeNDay .punkcu, punk

Punk Rock’ın kurucusu olarak bilinen Amerikalı bir gruptur. 70′li yılların ortalarında kurulan grup punk denilince akla gelen ilk isimlerdendir.Müzikleri basit olarak görülsede bir çok kişiye ulaşmışlardır. Grup, 1974 yılında, Joey Ramone vokalde, Johnny Ramone gitarda, Dee Dee Ramone bass gitarda ve Tommy Ramone davulda olmak üzere New York’ta kurulmuştur.Öldükten sonra bile hayranları tarafından anılmaya devam edilmektedirler.

Ramones, ayrıca bir plak anlaşması imzalamayı beceren ilk New York’lu punk rock grubudur.

Dee Dee Ramone,bass (1974-1989) Tommy Ramone,davul (1974-1978) Marky Ramone,davul (1978-1983,1987-1996) Richie Ramone,davul (1983-1987) C.J Ramone,bass (1989-1996)

Etiketler : punk, punkcular, RaMoNeS